เรื่องราวของ “ครูเดียร์” ผู้ใช้เทคโนโลยีเติมเต็มห้องเรียน และช่วยให้เด็กนักเรียนในพื้นที่ห่างไกลค้นพบว่าพวกเขาเรียนรู้และพัฒนาได้ ครูเดียร์ – ณัฐกานต์ อินทชาติ โรงเรียนนราสิกขาลัย จังหวัดนราธิวาส ในห้องเรียนแห่งหนึ่งที่จังหวัดนราธิวาส เด็กแต่ละคนมีพื้นฐานการเรียนรู้แตกต่างกัน บางคนยังไม่เข้าใจภาษาไทยดีพอ

โรงเรียนแกศึกษาพัฒนา จังหวัดสุรินทร์ เป็นหนึ่งในโรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการของมูลนิธิยุวพัฒน์มาอย่างต่อเนื่อง ผ่านการสนับสนุนทุนการศึกษาให้กับเด็กนักเรียนหลายคน โรงเรียนแห่งนี้จึงคุ้นเคยกับการดูแลเด็กในมิติของ “โอกาสทางการศึกษา” มาโดยตลอด แต่เมื่อเวลาผ่านไป โรงเรียนเริ่มเห็นชัดว่า เด็กบางคนไม่ได้ขาดแค่ทุนทรัพย์ แต่กำลังเผชิญปัญหาสุขภาพจิต ซึ่งอาจทำให้ไม่อยากเรียนหนังสือ และค่อย

ในพื้นที่ชนบทอย่างโรงเรียนวังเหนือวิทยา จังหวัดลำปาง นักเรียนจำนวนมากยังคงเผชิญกับความเหลื่อมล้ำทางการเรียนรู้ ความท้าทายนี้ไม่ได้เกิดจากการขาดความสามารถ แต่เป็นเพราะ “โอกาสและทรัพยากรการเรียนรู้ที่มีคุณภาพยังไปไม่ถึง” เทียบเท่ากับเด็กนักเรียนในเมือง และในช่วงโควิด-19 ช่องว่างนี้ก็ยิ่งขยายตัวชัดเจนขึ้น เมื่อการเรียนสะดุด ขาดความต่อเนื่อง และส่งผลให้เด็กหลายคนเริ่มตามบทเรียนไม่ทัน จนค่อย

ในโรงเรียนเทพสถิตวิทยา จังหวัดชัยภูมิ มีห้องเรียนหนึ่งที่กำลังบันทึกการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ แต่สำคัญของโรงเรียน ห้องนั้นคือห้องแนะแนว ในช่วงแรกที่ ครูหนาว – จาตุรันต์ สีมาเพชร ย้ายมาประจำ แต่ตลอดสองปีที่ผ่านมา